Daphne van Kaam zaczęła kiedyś dzielić się swoimi wierszami online, bez wielkiego planu i bez oczekiwań. Od tamtej pory wydała własny tomik, prowadzi warsztaty i swoimi słowami dociera do szerokiej publiczności. Rozmawialiśmy z nią o jej miłości do poezji, o wyborach, które ją tu przywiodły, i o tym, co znaczy dla niej być bold.
Co znaczy dla ciebie osobiście "być bold"?
Być bold znaczy dla mnie zostać blisko siebie. Mieć odwagę być tym, kim jesteś, stać przy tym, w co wierzysz, i podejmować wybory, które naprawdę do ciebie pasują. Lubię, kiedy ludzie robią coś ze szczerości i z autentyczności. Jeśli masz odwagę iść w to, niezależnie od tego, co pomyślą inni, to jest dla mnie siła.
Kiedy czujesz się najsilniejsza?
Czuję się najsilniejsza, kiedy rzeczy, w które włożyłam dużo energii, czasu i miłości, w końcu się schodzą. Kiedy widzę, że puzzle wskakują na swoje miejsce i że robię coś, co naprawdę mnie cieszy, czuję, że jestem na właściwej drodze.
Jak i kiedy zaczęła się twoja miłość do poezji?
Moja miłość do poezji zaczęła się, kiedy miałam około dziesięciu lat. Już wtedy pisałam wiersze. Nie wiem dokładnie dlaczego, ale myślę, że dlatego, że zawsze dużo czułam i dużo myślałam. Pisanie było dla mnie sposobem, żeby dać miejsce tym wszystkim myślom i uczuciom.

Zaczęłaś dzielić się wierszami online bez wielkiego planu i bez oczekiwań. Co sprawiło, że jednak pokazałaś je innym? Czy dzielenie się czymś tak osobistym było stresujące?
Właściwie zaczęło się zupełnie spontanicznie. Byłam między dwoma zleceniami i trochę mi się nudziło. W social media widziałam amerykańskie autorki, które dzieliły się krótkimi wierszami, i pomyślałam: jakie to fajne, może i ja spróbuję po niderlandzku. Nie miałam żadnych oczekiwań. To był głównie eksperyment, który trochę wymknął mi się z rąk. Ponieważ podchodziłam do tego dość luźno, było to mniej stresujące, niż mogłabyś się spodziewać.
Kiedy poczułaś: może naprawdę mogę zrobić z tego swoją pracę?
To uczucie przyszło, kiedy dostawałam coraz więcej reakcji od ludzi, którzy mówili, że znajdują w moich wierszach wsparcie, pocieszenie albo rozpoznanie. Wtedy zrozumiałam, że jest dużo większa grupa osób, którym to coś daje. Później doszły współprace z markami, pojawił się management, a na końcu odezwało się do mnie Uitgeverij Spectrum w sprawie mojego własnego tomiku. To był wyjątkowy moment, w którym pomyślałam: może niedługo naprawdę będę mogła nazwać się pisarką.
W końcu zebrałaś wiersze we własnym tomiku. Jak to było utrwalić coś, co zaczęło się tak osobiście, i podzielić się tym z jeszcze większą liczbą ludzi?
Było to dla mnie wyjątkowe. Jednocześnie czułam, że to naturalne. Najchętniej mówiłabym cały dzień o uczuciach, relacjach, przyjaźni, miłości do siebie i o życiu. Wiele tematów, o których piszę, jest osobistych, a jednocześnie szeroko uniwersalnych. Właśnie dlatego chciałam dzielić się myślami, lekcjami i uczuciami. Mam nadzieję, że ludzie rozpoznają w nich coś z siebie albo że przydadzą im się w konkretnych momentach.

Prowadzisz też warsztaty. Co lubisz najbardziej w towarzyszeniu innym w ich kreatywności?
Niedawno poprowadziłam swój pierwszy warsztat i bardzo mi się podobał. Online dzieje się dużo, ale siedzenie razem offline w jednej sali, pisanie, rozmowa i zatrzymanie się przy tym, co w tobie siedzi, było dla mnie wyjątkowe. Pięknie było widzieć, ile połączenia i otwartości pojawia się, kiedy ludzie tworzą razem.

Jaki wybór w całym tym procesie okazał się z perspektywy czasu prawdziwym bold move?
Z perspektywy czasu wrzucenie pierwszego TikToka z wierszem, który recytowałam, było chyba moim największym bold move. Właśnie dlatego, że za dużo o tym nie myślałam. Zrobiłam to po prostu, bo lubię pisać i byłam dumna z tego, co powstało. Nie zastanawiałam się, co pomyślą inni. Ten spontaniczny wybór zmienił ogromnie dużo.
Często piszesz o rozpoznawalnych, osobistych tematach. Jak decydujesz, czym się dzielisz, a czym nie, i jak pilnujesz, żeby pisać z tego, co jest dla ciebie prawdziwe?
W poezji lubię to, że zawsze zostawia miejsce na interpretację. Nie piszę koniecznie dosłownie o osobach albo sytuacjach z mojego życia, tylko o uczuciach, które wielu ludzi rozpoznaje. Kiedy sama stałam się szczęśliwa w miłości, musiałam na nowo odkryć, o czym chcę pisać. Złamane serce jest po prostu tak dużym źródłem inspiracji. W tajemnicy było mi trochę szkoda, że nie umiem już przelewać tych uczuć na papier tak mocno jak wtedy, kiedy sama byłam w ich środku, haha. W końcu zaczęłam pisać bardziej z obserwacji i z przesłań. Mniej z "ja to czuję", a bardziej z "mam nadzieję, że kiedyś poczujesz to dla siebie". Dzięki temu zostaje to dla mnie szczere, nawet kiedy inspiracja przychodzi z innej strony.

Czego cały ten proces nauczył cię o tobie samej?
Nauczył mnie, że czasem potrafisz więcej, niż sama myślisz. Gdybyś kilka lat temu powiedziała mi, że wydam tomik, będę prowadzić warsztaty i zrobię z pisania część swojej pracy, pewnie bym ci nie uwierzyła. Przede wszystkim nauczył mnie, że piękne rzeczy mogą powstać, kiedy robisz coś, bo to lubisz, bez skupiania się od razu na efekcie końcowym.
Czy są tematy, do których wciąż wracasz w swojej pracy? I dlaczego właśnie one cię poruszają?
Temat, do którego wciąż wracam, to odpuszczanie. Myślę, że odpuszczanie wraca w życiu na bardzo wiele sposobów. Czy chodzi o miłość, o pracę, o przyjaźń, czy o jakąś wersję ciebie samej. Odpuszczanie często jest potrzebne, żeby zrobić miejsce na coś nowego. Właśnie dlatego ten temat wciąż mnie ciekawi.
Kto albo co inspiruje cię, żeby dalej pisać?
Właściwie wszystko. Ludzie wokół mnie, rozmowy z przyjaciółkami, rozmowy z osobami, które dopiero poznałam, rzeczy, które widzę w społeczeństwie, i oczywiście wszystko, co ma związek z miłością i ludzkimi relacjami. Inspirują mnie też wiadomości od osób, które mnie obserwują. Wciąż jest to wyjątkowe: widzieć, jak ludzie rozpoznają się w konkretnych wierszach i jakie historie potem mi opowiadają.

O czym marzysz przy wszystkim, co budujesz? Co chciałabyś jeszcze osiągnąć w najbliższych latach?
Chciałabym jeszcze mocniej skupić się na pisaniu i na łączeniu ludzi. Marzę o tym, żeby prowadzić więcej warsztatów, a może nawet organizować spotkania, na których ludzie zbierają się, żeby na chwilę zatrzymać się przy tym, co czują i myślą. W świecie, który często pędzi, wydaje mi się to cenne. Chciałabym też wydać kolejny tomik i kiedyś napisać książkę dla dzieci z wierszami. Chciałabym też zrobić dużą kampanię z marką, w której poezja naprawdę odgrywa twórczą rolę w opowiadaniu historii.
Co znaczy dla ciebie sukces i jak go świętujesz, kiedy przychodzi? Zatrzymujesz się, żeby zobaczyć, jak daleko zaszłaś?
Myślę, że sukces składa się z wielu małych momentów. Nie sądzę, żeby był jeden wielki punkt, w którym myślisz: no, teraz już jestem. To właśnie te wszystkie małe sukcesy razem są dla mnie sukcesem. Dlatego świadomie zatrzymuję się przy rzeczach, które idą dobrze, nawet jeśli czasem wydają się małe. Inaczej zostajesz tylko przy tym, co jeszcze ma się wydarzyć.
Którą kobietę podziwiasz za odwagę i dlaczego?
Podziwiam Annemarie Lekkerkerker. To, co uważam w niej za mocne, to że zostaje blisko siebie i że to, czym dzieli się w social media, naprawdę wnosi coś sensownego. Robi rzeczy, które coś dodają i dają ludziom do myślenia. Właśnie dlatego, że czasem dostaje też dużo krytyki, imponuje mi, że dalej robi to, w co wierzy. To forma bycia bold, dla której mam dużo szacunku.
Co chciałabyś przekazać kobietom, które chcą coś stworzyć, ale wahają się, czy pokazać to światu?
Jeśli głęboko czujesz, że chcesz coś zrobić albo czymś się podzielić, po prostu to zrób. Sama zobaczysz, czy ludzie coś z tego mają, czy to ich porusza i czy ciebie to uszczęśliwia. Jeśli nigdy nie spróbujesz, też się nie dowiesz. Ludzie zawsze będą mieli jakieś zdanie, ale jeśli zostaniesz blisko siebie, niewiele może pójść nie tak.
Czasem być bold siedzi w małych rzeczach. Jaki mały, ale odważny wybór zrobiłaś ostatnio?
Dla mnie takim wyborem było poprowadzenie pierwszego warsztatu. Stresowało mnie wrzucenie go online, bo bałam się, że nikt nie przyjdzie. W końcu pomyślałam: po prostu to zrobię. I nawet gdyby przyszły tylko cztery osoby, i tak byłoby miło. Na końcu zgłosiło się dużo więcej osób, niż się spodziewałam, i był to wspaniały dzień. Z perspektywy czasu to był bold move.
Na koniec: jaka jest twoja ulubiona biżuteria od Eline Rosina?
Diamond Huggie Set. Uważam go za elegancki i subtelny. To kolczyki, które pasują właściwie do wszystkiego. Czy ubierzesz się na luzie, czy bardziej elegancko, domykają stylizację.
