Janneke Scherpenhuyzen jest trailrunnerką, ultrarunnerką i międzynarodową modelką. Ciągle przesuwa swoje fizyczne i psychiczne granice. Niedawno jako pierwsza Holenderka ukończyła UTMB Mont-Blanc: 174 kilometry i prawie 10 000 metrów przewyższenia.
Co dla ciebie osobiście znaczy być bold?
Dla mnie być bold znaczy podejmować odważne decyzje i robić rzeczy poza twoją strefą komfortu. Rzeczy, których inni szybko się po tobie nie spodziewają i którymi możesz ich zaskoczyć. Chodzi o to, żeby wciąż stawiać sobie wyzwania i przesuwać własne granice coraz dalej.
Kiedy czujesz się najsilniejsza?
Czuję się najsilniejsza, kiedy sama wchodzę w ogromne wyzwanie psychiczne i fizyczne, którego ludzie nie od razu by się po mnie spodziewali. Na przykład samotny, samowystarczalny wyjazd rowerowy na 2000 kilometrów z Lizbony do Bordeaux albo 7-dniowy bieg trailowy na 270 kilometrów przez Alpy.
Lubię pokazywać, że jako kobieta mogę przyjąć swoją kobiecość i jednocześnie podejmować ciężkie fizyczne wyzwania, które często kojarzą się głównie z mężczyznami. Możesz być kobieca i silna jednocześnie i robić rzeczy, które dużo wymagają od ciała.
"Lubię pokazywać, że jako kobieta możesz być kobieca i jednocześnie robić rzeczy ciężkie fizycznie."
Skąd bierze się ta potrzeba, żeby wciąż siebie sprawdzać?
Myślę, że u mnie chodzi też o to, żeby pokazać, że jako kobieta możesz być kobieca i jednocześnie sprawdzać się psychicznie i fizycznie. Zaczęłam od jednego wyzwania, a potem przesuwałam granice coraz dalej.
Kiedy zaczynałam biegać w terenie, nie zakładałam, że kilka lat później pobiegnę bieg na 100 mil. Mam w sobie potrzebę, żeby dowieść czegoś samej sobie. Chcę pokazać sobie, że dam radę. To też sposób, żeby siebie sprawdzić i zobaczyć, o ile więcej potrafisz, niż sama myślisz. Kiedy wydaje ci się, że już nie masz nic, często zostaje jeszcze sporo w zapasie.
"Kiedy myślisz, że już całkiem nie dajesz rady, często zostaje ci jeszcze sporo w zapasie."
Czy kiedy zaczynałaś biegać w terenie, myślałaś, że będziesz biegać takie dystanse?
Wcale nie. Ale widzę, że wciąż przesuwam granice. Kiedy wiesz, że potrafisz przebiec 100 kilometrów, zaczynasz się zastanawiać, czy dałabyś też radę przebiec 100 mil.
Czy jest coś, czego sport cię nauczył i co zabierasz w resztę życia?
Dużo. Wytrwałość, niepoddawanie się i radzenie sobie z porażkami to ważne przykłady. W momentach wyścigu, kiedy jesteś już na dnie, i tak musisz iść dalej. W zwykłym życiu jest właściwie tak samo.
Poza tym sport nauczył mnie dyscypliny i dał mi pozytywną, sportową głowę. Zawsze próbuję widzieć rozwiązania, możliwości i szanse, także kiedy coś idzie pod prąd.
"Sport nauczył mnie, żeby zawsze dalej szukać rozwiązań, możliwości i szans."
Niedawno jako pierwsza Holenderka ukończyłaś UTMB Mont-Blanc. Jak to było w końcu stanąć na starcie?
To było szczególne. UTMB 100 Miler to jeden z największych międzynarodowych biegów trailowych na świecie, więc byłam wdzięczna, że dostałam tę szansę.
Miałam też tremę, bo robiłam coś, czego nigdy wcześniej nie robiłam. Nie wiedziałam, jak zareagują moje ciało i głowa. Jednocześnie cieszyłam się na to.
Co było dla ciebie najtrudniejszym momentem podczas UTMB?
Miałam dwa ciężkie momenty. Pierwszy był pierwszej nocy, około 50. kilometra. Ciało było tak skołowane i zmęczone biegiem w ciemności, że przez chwilę było mi ciężko.
Drugi moment był w niedzielę rano, kiedy wschodziło słońce. W pewnym momencie ciało jest tak zmęczone i tak bardzo chce spać. Utrzymywałam się na jawie, dzwoniąc do przyjaciół, słuchając muzyki i dodając sobie otuchy.
Ciągle powtarzałam sobie: dopóki stawiam jedną stopę przed drugą, idę do przodu, a nie do tyłu. Skup się na tej chwili i zadbaj o to, żebyś potrafiła przestawić ten przełącznik. Po każdym podejściu przychodzi zejście. I tak samo jest w życiu.
"Dopóki stawiam jedną stopę przed drugą, idę do przodu, a nie do tyłu."
Co czułaś, kiedy przekroczyłaś metę UTMB?
Byłam całkiem w tej chwili. Przeszło przeze mnie tyle emocji i czułam się silna. Byłam z siebie dumna, że udało mi się to dokończyć: 174 kilometry, prawie 10 000 metrów przewyższenia i prawie 43 godziny w drodze.
Moim jedynym celem na UTMB było przejść metę bez kontuzji, w limicie czasu i z uśmiechem. To, że się udało, dało mi głębokie poczucie radości.
"Czułam się silna i byłam z siebie dumna, że udało mi się to dokończyć."
Którą kobietę podziwiasz za odwagę i dlaczego?
Podziwiam Noor van der Veen. Jako jedyna holenderska ultrabiegaczka zaszła tak daleko w świecie ultra. Do tego potrzeba dużo odwagi.
Inspirują mnie też kobiety takie jak Nadine, założycielka B Extra, i Micael, założycielka T For All. Lubię patrzeć, jak kobiety budują własną markę od zera na rynku, na którym konkurencja jest ostra.
Co chciałabyś przekazać kobietom, które marzą o więcej, ale się wahają?
Po prostu to zrób. Popełnisz błędy i spotkasz rozczarowania, ale jeśli nigdy nie spróbujesz, nigdy nie dowiesz się, czy się uda.
Chodzi o to, żeby działać i nie bać się wyjść ze strefy komfortu i skoczyć na głęboką wodę. To potrafi mocno skonfrontować, ale dzięki temu uczysz się też dużo o sobie i możesz urosnąć.
"Jeśli nigdy nie spróbujesz, nigdy nie dowiesz się, czy się uda."
Czasem być bold siedzi w małych rzeczach. Jaki mały, ale odważny wybór podjęłaś ostatnio?
Odwaga, żeby przyjąć pomoc od ludzi wokół. Zawsze byłam kimś, kto chce zrobić wszystko sama, ale dobrze i ważne jest też to, że odważysz się przyjąć pomoc od innych. Możecie tylko wzmacniać się nawzajem.
W jednych momentach ktoś może ci w czymś pomóc, a w innym ty możesz pomóc tej osobie w czymś innym. Piękne jest to, że możemy pomagać sobie nawzajem rosnąć w rzeczach, które niesie życie.
Na koniec: jaka jest twoja ulubiona biżuteria Eline Rosina?
Diamond Veya Piercing to moja ulubiona biżuteria Eline Rosina. Jest subtelna, a jednocześnie elegancka i kobieca. Lubię podkreślać swoją kobiecą stronę, bo to, co robię w sporcie, szybko jest odbierane jako męskie.
