Daphne van Kaam begon ooit met het delen van haar gedichten online, zonder groot plan of verwachting. Inmiddels heeft ze een eigen dichtbundel uitgebracht, geeft ze workshops en bereikt ze met haar woorden een groot publiek. We spraken haar over haar liefde voor poëzie, de keuzes die haar hier brachten en wat bold zijn voor haar betekent.
Wat betekent "bold zijn" voor jou persoonlijk?
Bold zijn betekent voor mij dicht bij jezelf blijven. Durven zijn wie je bent, staan voor waar je in gelooft en keuzes maken die echt bij je passen. Ik vind het mooi als mensen iets doen vanuit oprechtheid en authenticiteit. Als je daarvoor durft te gaan, ondanks wat anderen ervan kunnen vinden, dan vind ik dat heel krachtig.
Wanneer voel jij je op je krachtigst?
Ik voel me op mijn krachtigst wanneer dingen waar ik veel energie, tijd en liefde in heb gestoken uiteindelijk samenkomen. Als ik merk dat de puzzelstukjes op hun plek vallen en dat ik bezig ben met iets waar ik echt blij van word, dan voelt het alsof ik op het juiste pad zit.
Hoe en/of wanneer is je liefde voor poëzie begonnen?
Mijn liefde voor poëzie begon al toen ik een jaar of tien oud was. Ik schreef toen al gedichten. Waarom precies weet ik niet, maar ik denk omdat ik altijd veel voelde en veel nadacht. Schrijven was voor mij een manier om al die gedachten en gevoelens een plek te geven.
Je begon met het online delen van je gedichten zonder groot plan of verwachting. Wat gaf je de stap om ze toch met anderen te delen? Was het spannend om zoiets persoonlijks te delen?
Eigenlijk begon het heel spontaan. Ik zat tussen twee opdrachten in en verveelde me een beetje. Op social media zag ik Amerikaanse schrijfsters die korte gedichten deelden en ik dacht: wat leuk, misschien kan ik dat ook eens in het Nederlands proberen. Ik had er totaal geen verwachtingen bij. Het was vooral een experiment dat uiteindelijk een beetje uit de hand is gelopen. Omdat ik er best relaxt in stond, vond ik het eigenlijk minder spannend dan je misschien zou verwachten.
Wanneer voelde je: misschien kan ik hier echt mijn werk van maken?
Dat gevoel kwam toen ik steeds meer reacties kreeg van mensen die vertelden dat ze steun, troost of herkenning vonden in mijn gedichten. Toen besefte ik dat er een veel grotere groep mensen was die hier iets aan had. Later kwamen daar samenwerkingen met merken bij, kreeg ik een management en uiteindelijk werd ik benaderd door Uitgeverij Spectrum voor mijn eigen dichtbundel. Dat voelde echt als een bijzonder moment waarop ik dacht: misschien kan ik mezelf straks echt schrijfster noemen.
Je hebt je gedichten uiteindelijk gebundeld in een eigen dichtbundel. Hoe was het om iets wat zo persoonlijk begon, vast te leggen en met nog meer mensen te delen?
Dat vond ik heel bijzonder. Tegelijkertijd voelde het voor mij ook heel natuurlijk. Ik praat het liefst de hele dag over gevoelens, relaties, vriendschap, zelfliefde en het leven. Veel van de onderwerpen waar ik over schrijf zijn heel persoonlijk, maar ook mega universeel. Juist daarom vond ik het mooi om mijn gedachten, lessen en gevoelens te delen. Ik hoop dat mensen er iets van zichzelf in herkennen of iets aan hebben op bepaalde momenten.
Daarnaast geef je inmiddels ook workshops. Wat vind je het mooiste aan het begeleiden van anderen in hun creativiteit?
Ik heb onlangs mijn eerste workshop gegeven en dat vond ik geweldig. Online gebeurt er veel, maar juist offline met elkaar in een ruimte zitten, schrijven, praten en stilstaan bij wat er in je omgaat, vond ik heel bijzonder. Het was mooi om te zien hoeveel verbinding en openheid er ontstaat wanneer mensen samen creatief bezig zijn.
Wat is een keuze geweest in dit hele proces die achteraf een echte 'bold move' bleek?
Achteraf gezien was het plaatsen van mijn eerste TikTok met een voorgedragen gedicht waarschijnlijk mijn grootste bold move. Juist omdat ik er niet te veel over nadacht. Ik deed het simpelweg omdat ik schrijven leuk vond en trots was op wat ik had gemaakt. Ik dacht niet na over wat anderen ervan zouden vinden. Die spontane keuze heeft uiteindelijk ontzettend veel veranderd.
Je schrijft vaak over herkenbare en persoonlijke onderwerpen. Hoe bepaal je wat je wel en niet deelt, en hoe zorg je ervoor dat je blijft schrijven vanuit wat voor jou echt voelt?
Wat ik mooi vind aan poëzie, is dat het altijd ruimte laat voor interpretatie. Ik schrijf niet per se letterlijk over personen of situaties uit mijn leven, maar wel over gevoelens die veel mensen herkennen. Toen ik zelf heel gelukkig werd in de liefde, moest ik wel opnieuw ontdekken waar ik over wilde schrijven. Liefdesverdriet is gewoon zo'n grote bron van inspiratie. Ik vond het stiekem best jammer dat ik die gevoelens niet meer zo sterk op papier kon zetten als toen ik daar zelf middenin zat haha. Uiteindelijk ben ik meer vanuit observaties en boodschappen gaan schrijven. Minder vanuit 'ik voel dit', en meer vanuit 'ik hoop dat jij dit ooit voor jezelf kunt voelen'. Daardoor blijft het voor mij oprecht, ook als de inspiratie uit een andere hoek komt.
Wat heeft dit hele proces jou over jezelf geleerd?
Het heeft me geleerd dat je soms veel meer kunt dan je zelf denkt. Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik een dichtbundel zou uitbrengen, workshops zou geven en van schrijven een deel van mijn werk zou maken, had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Het heeft me vooral geleerd dat mooie dingen kunnen ontstaan als je iets doet omdat je het leuk vindt, zonder meteen bezig te zijn met het eindresultaat.
Zijn er thema’s of onderwerpen waar je steeds weer naar terugkeert in je werk? En waarom raken juist die onderwerpen jou?
Een thema waar ik steeds naar terugkeer is loslaten. Ik denk dat loslaten op zoveel verschillende manieren terugkomt in het leven. Of het nu gaat om de liefde, een baan, een vriendschap of een bepaalde versie van jezelf. Loslaten is vaak nodig om ruimte te maken voor iets nieuws. Juist daarom blijf ik dat onderwerp interessant vinden.
Wie of wat inspireert jou om te blijven schrijven?
Eigenlijk van alles. De mensen om me heen, gesprekken met vriendinnen, gesprekken met mensen die ik nog maar net ken, dingen die ik zie gebeuren in de maatschappij en natuurlijk alles wat met liefde en menselijke relaties te maken heeft. Ook de berichten die ik van volgers krijg, inspireren me enorm. Het blijft bijzonder om te zien hoe mensen zich herkennen in bepaalde gedichten en welke verhalen zij vervolgens met mij delen.
Waar droom je van met alles wat je aan het opbouwen bent? Wat zou je de komende jaren nog graag willen bereiken?
Ik zou het geweldig vinden als ik me nog meer kan richten op schrijven en verbinden. Ik droom ervan om meer workshops te geven en misschien zelfs bijeenkomsten te organiseren waar mensen samenkomen om even stil te staan bij wat ze voelen en denken. In een wereld die vaak heel snel gaat, lijkt me dat heel waardevol. Daarnaast zou ik graag nog een dichtbundel uitbrengen en lijkt het me heel leuk om ooit een kinderboek met gedichten te schrijven. Ook zou ik graag eens een grote campagne met een merk maken waarin poëzie echt een creatieve rol speelt in het vertellen van een verhaal.
Wat betekent succes voor jou – en hoe vier je het als het zover is? Sta je stil bij hoe ver je bent gekomen?
Ik denk dat succes bestaat uit heel veel kleine momenten. Er is volgens mij niet één groot punt waarop je denkt: zo, nu ben ik er. Juist al die kleine successen samen vormen voor mij succes. Ik probeer daarom bewust stil te staan bij de dingen die goed gaan, hoe klein ze soms ook lijken. Anders blijf je alleen maar bezig met wat er nog moet gebeuren.
Wie is een vrouw die jij bewondert om haar lef, en waarom?
Ik bewonder Annemarie Lekkerkerker. Wat ik cool aan haar vind, is dat ze heel dicht bij zichzelf blijft en dat haar content op social media daadwerkelijk iets zinvols bijdraagt. Ze maakt content die echt iets toevoegt en mensen aan het denken zet. Juist omdat ze soms ook veel kritiek krijgt, vind ik het knap dat ze toch blijft doen waar ze in gelooft. Dat vind ik een vorm van bold zijn waar ik veel respect voor heb.
Wat zou je willen meegeven aan vrouwen die iets willen creëren, maar twijfelen om het met de wereld te delen?
Als jij diep van binnen voelt dat je iets wilt maken of delen, doe het dan gewoon. Je merkt vanzelf of mensen er iets aan hebben, of het anderen raakt en of jij er gelukkig van wordt. Als je het nooit probeert, zul je het ook nooit weten. Mensen zullen altijd wel ergens een mening over hebben, maar als je dicht bij jezelf blijft, kan er eigenlijk niet zo veel misgaan.
Soms zit bold zijn in kleine dingen. Wat is een kleine, maar moedige keuze die je onlangs hebt gemaakt?
Voor mij was het geven van mijn eerste workshop zo'n keuze. Ik vond het best spannend om hem online te zetten, omdat ik bang was dat er misschien niemand zou komen. Uiteindelijk dacht ik: ik ga het gewoon doen. En al zouden er maar vier mensen komen, dan zou het nog steeds leuk zijn. Uiteindelijk kwamen er veel meer aanmeldingen dan ik had verwacht en werd het een geweldige dag. Dat was achteraf gezien wel een bold move.
Tot slot: wat is jouw favoriete sieraad van Eline Rosina?
De Diamond Huggie Set. Ik vind die heel classy en subtiel. Het zijn van die oorbellen die eigenlijk overal bij passen. Of je nu heel casual gekleed bent of juist chique, ze maken het helemaal af.